Ruimte voor kinderen

Wat is er mooier dan een vies kind. Een kind dat contact maakt met de natuur.
In het boek " ruimte voor kinderen" van Henning Köhler las ik de volgende alinea (pag.10) die mij als leerkracht en ouder zeker stof tot nadenken gaf:
" Neem bijvoorbeeld een tien jarige jongen, die door het klaslokaal rent en schreeuwt, met krijtjes gooit, stoelen omgooit en nog geen vijf minuten stil kan zitten. Zo'n jongen noemt men tegenwoordig hyperactief. Men zal hem naar een psycholoog sturen die hem voor zijn opvallende gedrag zal behandelen.
Stel je nu dezelfde jongen voor in een bos, schreeuwend, rennend en met takken en stukken hout gooien, in bomen klimmend. Niemand zal het in zijn hoofd halen deze jongen gedragsgestoord te noemen. In een elimentaire omgeving is die wildheid op zijn plaats en zal voor de onbevangen toeschouwer als volledig gezond overkomen. Pas een bepaalde, niet aan de kinderlijke natuur aangepaste, omgeving zorgt er voor dat het gedrag van deze jongen opmerkelijk wordt."

Naar buiten, naar buiten, naar buiten met de kindjes en heerlijk vies worden.
Met mijn jongens bij De Boswerf in Zeist maakte een vader mij attent op een lijst van dingen die je voor je 12e gedaan moet hebben. Een Britse natuurorganisatie heeft deze lijst van dingen, die je vooral buiten moet doen, bedacht. Kinderen komen steeds minder met de natuur in aanraking.
Als je dit plaatje ziet is het gelijk duidelijk hoe deze vader op de natuurlijst kwam ;)

Wij zijn al goed op weg met deze lijst en de jongens zijn bijna 1 en bijna 3!

Op naar het volgende vinkje......

Ikzelf ben de 12 ruim gepasseerd, toch voel ik ook dat het wroeten in de aarde rust brengt in het hoofd.
En zeg nou zelf zo'n tuin is toch genieten.